👤 آقای هاشم رضی، پژوهشگر بزرگ ایران باستان، دو سالی می‌شود که از میان ما رفته است. او در ابتدای کتاب ارزشمند «حکمت خسروانی» از داغ سوزانی یاد می‌کند:

✍

تقدیم به روان پاک و به یادبود دختر جوان و عزیزِ از دست رفته‌ام، فروزان رضی، که چراغ فروزان زندگی‌ام بود و هستی‌اش همه عشق و ایثار و عرفان محض محسوب می‌شد. امید داشتم که تا پایان در کنارم باشد و از آن پس سایه مهر و فروغ و شادی‌اش بر سنگ گورم سایه افکند و جمله‌ای بگوید تا به‌یادگار بر سنگم بنویسند. اما ای درد و غم برای من پدری پیر که شاهد تحویل و خاک‌سپاری فرزند جوانش باشد. سوزی عمیق که تا پایان گداخته‌مان نگاه خواهد داشت. اینک این شمع فروزان‌مان خاموش شده و هستی‌مان را پریشان و تاریک کرده است. و گفتم بر سنگش بنویسند: دردا که پاک‌باز جهان از جهان برفت / پاک آن‌چنان که آمده بود، از میان برفت. روان پاکش به‌مینودر جاودانه شاد و آرام باد. ایدون باد.

🙏

خواستم بگویم شریک غمتم؛ که همچنان می‌سوزم.