تا کی تماشایت؟ دیدار و حاشایت؟

تا کی نبودن در آغوش زیبایت؟

.

تا کی دهل از دور؟ تا کی جدا از حور؟

ای نورتر از نور، چشمم کف پایت

.

پا بر سرم بگذار تا جان شود سرشار

از رنگ و بوی تو، قربان بالایت

.

قد رفته تا دل هم با او رود بالا

قند دلم آب است با لای لب‌هایت

.

تا چای تنهایی تلخیده ایامم

محتاج قندانم از شعر سیمایت

.

.

.

۲۲ بهمن یک