🔺 تمام ساختار نظام از صدر تا ذیل به عناوین مختلف فسادزده شده و نسل انقلاب با وجود تنهایی بزرگ‌شان یک‌تنه در پیِ حل مشکلاتند. و البته ناکام‌اند؛ چه در زندگی شخصی، چه در زندگی اجتماعی. این عصاره‌ای بود که من از این فیلم مزه کردم. همان روایت گانگستری و احقاق حق به شیوهٔ فردی که بیشتر به فرهنگ امریکایی می‌خورد و پیش‌تر در فیلم‌های مهدویان دیده شده. اجرای عدالت به هر شکل ممکن و استنطاق با شیوه‌های نامعقول.

🔺 آیا ما پیروِ امیرالمؤمنین سلام‌الله‌علیه هستیم؟ علی علیه‌السلام در عمل و در میدان سیاست مرد بازنده بود، اما حقیقت گواهی می‌دهد علی علیه‌السلام بزرگ‌ترین برندهٔ تاریخ است. امامان پس از او نیز چنین بودند. سیدالشهداء علیه‌السلام در کربلا تکه‌تکه شد و اهلش کشته و اسیر شدند، ولی حقیقت امروز برای ما آشکار است که این عزیزان هرگز کاری را با زور پیش نمی‌بردند. مظلومیت اولیای الهی در همین تجاوز نکردن از حدود خداوند است. آنان هیچ جانبی را فروگذار نکردند. آن‌قدر معطوف به جامعه و خلق‌الله نشدند که خانواده را از یاد ببرند و آن‌قدر اجرای عدالت و کشف حقیقت برایشان مهم نشد که از محدودهٔ خدایی بیرون بزنند.

🔺 عدالت‌خواهان اگر هم به مفاسد اجتماعی و اقتصادی و سیاسی توجه می‌کنند، صرفِ توجه‌شان به یک بعد آنان را از دیگر ابعاد دور می‌کند. این به معنای انسان کامل بودن بنده نیست. آن‌که کامل است و عصمت‌مند، تنها ولی مطلق خداوند است. احدی با او قیاس نمی‌شود. عمل و سخن و سکوت او مبنای هر چیزی‌ست. در توجه مدام به اوست که عیوب نفسانی و حتی رحمانی‌مان آشکار می‌شود.

🔺 اگر دستان معصومان علیهم‌السلام پر از یارانی بود که نسبت به حقیقت حضرات معرفت داشتند، قطعاً در اجرای عدالت و افزایش معرفت در میان مردم می‌کوشیدند. بزرگ‌ترین کاری که در روزگار ما می‌توان انجام داد تلاش برای بالابردن معرفت نسبت به ولی مطلق الهی‌ست. این‌گونه معیاری به مردم داده می‌شود تا در مدار حق بیندیشند و بگویند و عمل کنند. آن‌وقت هر چیزی ساخته و دیده نمی‌شود. اگرچه روزگارانی‌ست که نقد فیلم پشمی بیش نیست، که همه چیز بر مدار سرمایه و ثروت می‌گردد.